Vrijdag de 13e. Voor bijgelovige mensen misschien een ongeluksdag, maar voor Microsoft en miljoenen gebruikers wereldwijd werd het deze week wel heel toepasselijk.
Een enorme wereldwijde storing bij Microsoft 365 zorgde ervoor dat bedrijven, overheidsinstanties en andere organisaties problemen ondervonden met onder meer Outlook, Teams en Copilot. E-mails kwamen niet aan, digitale communicatie werd verstoord en dagelijkse werkzaamheden liepen vertraging op.
Wat begon op donderdag 12 november, groeide uit tot een langdurige storing die ook vrijdag wereldwijd merkbaar bleef.
- Begin
- Donderdag 12 november, als probleem met mailboxtoegang in Exchange Online (Noord- en Zuid-Amerika)
- Duur
- Bijna 24 uur, tot en met vrijdag 13 november, met geleidelijk herstel in de loop van vrijdag
- Getroffen
- Exchange OnlineOutlookTeamsSharePointOneDriveCopilotDefender XDR
- Meldingen
- Meer dan 130.000 meldingen op Downdetector op het hoogtepunt
- Incident-ID's
EX1550543(Exchange Online) enMO1550821(afhankelijke diensten)
Na bijna 24 uur storing heeft Microsoft zijn excuses aangeboden. Het bedrijf zegt “deeply sorry” te zijn voor de verstoring. Volgens Microsoft ging het om een technisch probleem en niet om een cyberaanval of iets met AI. Als eerste oorzaak noemt het bedrijf een piek in het verkeer in een deel van de infrastructuur, in combinatie met problemen bij een onderdeel dat de gezondheidscontroles van servers verwerkt. Getroffen klanten kunnen een servicevergoeding aanvragen, en Microsoft belooft een volledig rapport zodra het onderzoek is afgerond.
Netjes dat die excuses er komen. Maar excuses lossen de onderliggende vraag uit deze blog niet op: waarom kon één probleem zoveel diensten tegelijk meesleuren?
BBC News: Microsoft says it is ‘deeply sorry’ for global outage after almost 24 hours of disruption
En terwijl Microsoft met man en macht probeerde de dienstverlening te herstellen, werd opnieuw pijnlijk duidelijk hoe afhankelijk we inmiddels zijn geworden van één technologiebedrijf.
Niet dat Microsoft een storing heeft, maar dat zo'n storing zoveel anderen kan meesleuren.
Van handige standaard naar enorme afhankelijkheid
Laten we eerlijk zijn. Microsoft heeft de afgelopen decennia ontzettend veel betekend voor de manier waarop we werken.
Word, Excel en PowerPoint zijn niet meer weg te denken uit het bedrijfsleven. Microsoft heeft met zijn Office-software een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en verspreiding van bestandsformaten die vrijwel iedereen kent.
De oorspronkelijke extensies .doc, .xls en .ppt werden jarenlang de feitelijke norm voor documenten, spreadsheets en presentaties. Hun moderne opvolgers, .docx, .xlsx en .pptx, zijn gebaseerd op Office Open XML, waarvoor inmiddels ook een internationale ISO-standaard bestaat.
Ook Microsoft Teams heeft een enorme vlucht genomen, vooral sinds corona. Waar vroeger allerlei verschillende oplossingen voor videoconferenties werden gebruikt, is Teams voor veel organisaties de vanzelfsprekende keuze geworden.
Dat heeft voordelen. We gebruiken dezelfde toepassingen, kunnen eenvoudiger samenwerken en hoeven niet voortdurend rekening te houden met verschillende systemen. En omdat iedereen het kent en gebruikt, is de kennisoverdracht naar collega's, vrienden en familie ook nog eens een groot pluspunt.
Maar daar zit ook de keerzijde. Teams is geen universele open standaard voor videocommunicatie. Het is een commercieel platform dat zo dominant is geworden dat het voor veel organisaties als standaard voelt.
En hoe meer diensten we binnen hetzelfde ecosysteem onderbrengen, hoe groter onze gezamenlijke kwetsbaarheid wordt.
Alle eieren in dezelfde digitale mand
Kijk eens naar een gemiddelde zakelijke werkplek:
Stuk voor stuk krachtige oplossingen. Zeker wanneer ze goed zijn ingericht. Maar wat gebeurt er als essentiële onderdelen van die keten stoppen met werken?
Dan kan een storing in één platform gevolgen hebben voor meerdere diensten tegelijk. Niet iedere Microsoft-storing raakt automatisch alle producten, maar gedeelde infrastructuur en afhankelijkheden kunnen de impact behoorlijk vergroten.
Bedrijven die hun hele werkproces op dat ecosysteem hebben gebouwd, ontdekken dan hoe weinig alternatieven er op dat moment beschikbaar zijn, en dat ze overgeleverd zijn aan Microsoft.
We noemen het tegenwoordig werken in de cloud. Het geeft ons flexibiliteit, schaalbaarheid en toegang tot onze gegevens vanaf vrijwel iedere locatie. Maar soms lijkt het alsof we onze eigen afhankelijkheid vooral hebben verplaatst.
Vroeger konden we bij een defecte server in het eigen datacenter zelf aan de slag. Tegenwoordig kunnen we bij een grote storing van een cloudleverancier vaak weinig anders doen dan een ticket inschieten in het serviceportaal en wachten tot het probleem is opgelost. En dat is een ongemakkelijke werkelijkheid.
Het domino-effect: één storing, meerdere diensten onderuit
Wat ik misschien nog wel het meest zorgwekkend vind, is de manier waarop verschillende Microsoft-diensten tegenwoordig met elkaar verweven zijn. De storing van deze week laat dat goed zien.
Microsoft meldde problemen met Exchange Online, maar tegelijkertijd werden ook andere Microsoft 365-diensten geraakt. Zo ondervonden gebruikers problemen met onderdelen van Teams, Copilot, SharePoint en OneDrive en verschillende beheer- en beveiligingsdiensten.
Niet omdat al die afzonderlijke producten noodzakelijkerwijs zelf defect waren, maar omdat bepaalde functies afhankelijk zijn van dezelfde onderliggende diensten.
In de incidentmeldingen van Microsoft werd duidelijk dat bijvoorbeeld Teams-functies die afhankelijk zijn van Exchange Online, zoals agenda's en het plannen van vergaderingen, problemen konden ondervinden. Onderdelen zonder die afhankelijkheid konden wel blijven functioneren.
Dat onderscheid is belangrijk, maar het toont tegelijkertijd de kwetsbaarheid van een sterk geïntegreerd platform aan.
- Outlook: geen mail ontvangen of versturen
- Teams: agenda en vergaderingen plannen
- Copilot: geen toegang tot mail en agenda
Deze week gebeurd.
- Aanmelden bij Microsoft 365
- Apps van andere leveranciers via Single Sign-On
- Tokens vernieuwen en extra verificaties (MFA)
Het scenario waar iedere beheerder wakker van ligt.
Neem als ander voorbeeld Microsoft Entra ID, de identiteitsdienst waarmee miljoenen zakelijke gebruikers zich aanmelden bij hun applicaties. Wanneer daar een ernstige storing optreedt, kan dat gevolgen hebben voor veel meer dan alleen Microsoft 365.
Ook zakelijke applicaties van andere leveranciers die Entra ID gebruiken voor Single Sign-On kunnen dan problemen krijgen. Bestaande gebruikerssessies blijven soms functioneren, maar nieuwe aanmeldingen, tokenvernieuwingen of aanvullende verificaties kunnen dan mislukken.
En dan ontstaat er een domino-effect. Eén storing in een gedeelde voorziening kan ineens een hele reeks applicaties verstoren of onbruikbaar maken, ook wanneer die applicaties technisch gezien verder prima functioneren.
Waarom moet één omvallende dominosteen zoveel andere stenen meesleuren?
Natuurlijk hebben sommige systemen functionele afhankelijkheden van elkaar. Teams gebruikt bijvoorbeeld Exchange Online voor bepaalde agenda- en vergaderfuncties.
Maar waarom zouden onderdelen die prima zelfstandig kunnen functioneren toch hinder moeten ondervinden van problemen elders in het platform? Hoeveel diensten delen dezelfde kritieke infrastructuur? En hoe goed zijn storingen daadwerkelijk geïsoleerd?
Daar zit volgens mij een fundamentele vraag over de architectuur van onze moderne cloudplatformen. We hebben alles zo sterk geïntegreerd dat het samenwerken tussen diensten steeds eenvoudiger is geworden. Maar hebben we daarbij voldoende aandacht gehouden voor wat er gebeurt wanneer een onderdeel uitvalt?
Microsoft, hoe zit het met jullie eigen High Availability?
En hier wordt het eigenlijk pas echt interessant. Iedere ICT-professional die weleens Microsoft-infrastructuur heeft ingericht, kent de adviezen van Microsoft over beschikbaarheid en bedrijfscontinuïteit:
- Zorg voor redundantie
- Vermijd een Wat is een Single Point of Failure?Eén onderdeel waar alles van afhangt. Valt dat ene onderdeel uit, dan ligt het hele systeem plat. Denk aan één router zonder reserve, of één aanmelddienst waar al je applicaties op leunen.
- Gebruik meerdere Availability Zones
- Spreid kritieke voorzieningen over locaties
- Bouw fouttolerantie in
- Voorkom dat één component alles onderuit haalt
Het zijn uitstekende adviezen. Sterker nog, Microsoft heeft met zijn eigen Well-Architected Framework uitgebreide richtlijnen opgesteld waarin betrouwbaarheid, foutisolatie, herstelbaarheid en High Availability de belangrijkste uitgangspunten zijn.
Microsoft benadrukt daarin zelfs het belang van het beperken van de zogeheten Wat is de blast radius?Letterlijk: de straal van een explosie. In de ICT de omvang van de schade wanneer één onderdeel uitvalt. Hoe kleiner de blast radius, hoe minder diensten en gebruikers last hebben van een storing.: de omvang van de schade wanneer één onderdeel uitvalt.
Maar dan mag je als klant toch ook verwachten dat Microsoft diezelfde uitgangspunten toepast op zijn eigen dienstverlening?
Practice what you preach, Microsoft!
Natuurlijk is een wereldwijd cloudplatform technisch aanzienlijk complexer dan een bedrijfsnetwerk of een omgeving met enkele tientallen servers. En gedeelde infrastructuur is niet per definitie verkeerd. Centralisatie heeft belangrijke voordelen voor beveiliging, schaalbaarheid, beheer en continuïteit.
Maar die complexiteit mag geen vanzelfsprekend excuus worden wanneer storingen zich over meerdere diensten verspreiden. Juist bij een platform waarvan wereldwijd zoveel organisaties afhankelijk zijn, zou foutisolatie een absolute prioriteit moeten zijn.
Als Entra ID problemen heeft, waarom kunnen andere diensten dan niet zoveel mogelijk zelfstandig blijven functioneren? Als een onderdeel van Exchange Online uitvalt, waarom kan de impact dan niet veel sterker worden beperkt tot de functies die deze dienst daadwerkelijk nodig heeft? En wanneer infrastructuur in één regio problemen veroorzaakt, hoe wordt dan voorkomen dat dit gevolgen heeft voor andere regio's in de wereld?
Het zijn vragen waarop Microsoft wat mij betreft veel duidelijker antwoord zou moeten geven. Niet alleen met mooie architectuurdiagrammen of algemene beloften over beschikbaarheid, maar met aantoonbare maatregelen die de gevolgen van storingen daadwerkelijk beperken. En liefst gewoon openbaar, zodat allerlei specialisten, ook buiten Microsoft, er eens met een frisse blik naar kunnen kijken.
En dat brengt ons bij een ongemakkelijke tegenstelling. Wij worden als ICT-beheerders geacht onze infrastructuur zo te ontwerpen dat één defect niet alles platlegt. Dan mogen we van een wereldwijde cloudleverancier toch minstens hetzelfde verwachten?
De kwaliteit van een infrastructuur zie je niet aan hoe goed alles samenwerkt als het goed gaat, maar aan hoeveel er blijft werken als een onderdeel het begeeft.
Vendor lock-in: het probleem dat we zelf hebben gecreëerd
Hier komen we bij een onderwerp dat binnen de ICT al jarenlang speelt: vendor lock-in. Het verschijnsel waarbij organisaties zo afhankelijk raken van één leverancier dat overstappen technisch, financieel of organisatorisch bijzonder moeilijk wordt.
Microsoft heeft een indrukwekkend ecosysteem opgebouwd waarin vrijwel alle zakelijke toepassingen met elkaar samenwerken. Dat is een van de grootste krachten van het bedrijf. Maar tegelijkertijd maakt die integratie het steeds lastiger om onderdelen afzonderlijk te vervangen.
Wie Microsoft 365 gebruikt, heeft vaak ook zijn identiteitsbeheer, beveiligingsbeleid, documentopslag en communicatie daarop afgestemd. Een alternatief kiezen is dan niet simpelweg een ander programma installeren. Er zitten koppelingen achter, werkprocessen, gebruikersrechten, beveiligingsinstellingen en natuurlijk duizenden medewerkers die gewend zijn aan de bestaande omgeving.
Dat maakt overstappen ingewikkeld, zo niet onmogelijk. En precies daar ontstaat een groot risico.
Wanneer klanten nauwelijks nog kunnen vertrekken, hoeveel druk voelt een leverancier dan nog om zijn dienstverlening structureel te verbeteren?
Dat is geen vraag die alleen aan Microsoft gesteld moet worden. Hetzelfde geldt voor andere grote technologiebedrijven zoals Google, Amazon en Apple. We hebben steeds meer belangrijke digitale voorzieningen ondergebracht bij een steeds kleiner aantal internationale spelers.
Dat is efficiënt zolang alles werkt. Maar is het ook verstandig?
Ondertussen verdwijnen duizenden medewerkers
En dan speelt er nog iets anders.
Dat iemand in aanmerking komt voor een vertrekregeling, betekent overigens niet dat al deze medewerkers ook daadwerkelijk vertrekken. Tegelijkertijd investeert het concern gigantische bedragen in kunstmatige intelligentie en de infrastructuur die daarvoor nodig is.
Laat duidelijk zijn: investeren in AI is op zichzelf geen probleem. Kunstmatige intelligentie kan processen verbeteren, medewerkers ondersteunen en mogelijkheden bieden die enkele jaren geleden nog ondenkbaar waren. Ik gebruik AI zelf ook en zie absoluut de toegevoegde waarde ervan.
Maar er mag best een kritische vraag worden gesteld over de prioriteiten.
Zijn we niet zo druk bezig met het bouwen van de digitale toekomst, dat we vergeten de digitale wereld van vandaag fatsoenlijk te onderhouden?
Achter iedere ontslagronde zitten bovendien echte mensen. Medewerkers met ervaring, kennis, vakmanschap en jarenlange betrokkenheid. Mensen die begrijpen hoe systemen functioneren, waarom bepaalde keuzes ooit gemaakt zijn en waar de kwetsbaarheden zitten.
Dat zijn geen gegevens die je zomaar even aan een AI-model voert om vervolgens dezelfde deskundigheid terug te krijgen.
Microsoft heeft aangegeven dat de geschrapte functies niet rechtstreeks door AI worden vervangen, al verandert AI volgens het bedrijf wel de manier waarop werkzaamheden worden uitgevoerd.
En natuurlijk is niet aangetoond dat de personeelsbesparingen iets te maken hebben met de storing van deze week. Die conclusie zou veel te kort door de bocht zijn. Maar als klant mag je wel vragen hoe de aandacht, kennis en middelen worden verdeeld tussen nieuwe ontwikkelingen en het betrouwbaar houden van de bestaande dienstverlening.
Innovatie is belangrijk. Maar betrouwbaarheid zou nooit de sluitpost van innovatie mogen worden.
Windows 11 laat zien dat Microsoft het probleem zelf ook herkent
Opvallend genoeg heeft Microsoft eerder dit jaar bij Windows 11 al laten zien dat het begrijpt waar de kritiek vandaan komt. Zie ook mijn eerdere blog Windows 11 26H2: kiest Microsoft eindelijk weer voor kwaliteit boven AI?
In maart 2026 presenteerde het bedrijf plannen om nadrukkelijker aandacht te besteden aan de kwaliteit van Windows 11. Betere prestaties, meer betrouwbaarheid, minder verstorende updates en een gebruiksvriendelijkere ervaring kwamen daarbij centraal te staan. Eind juli volgde een voortgangsbericht waarin Microsoft uitlegde welke verbeteringen inmiddels waren doorgevoerd en welke aandachtspunten nog openstonden.
Dat vind ik een goede ontwikkeling. Want gebruikers zitten helemaal niet voortdurend te wachten op nieuwe functies, extra integraties of weer een AI-knop op een plek waar niemand daarom heeft gevraagd.
Soms willen mensen gewoon dat hun computer snel opstart, Verkenner probleemloos werkt, updates geen bestaande functionaliteit verstoren en hun vertrouwde applicaties betrouwbaar werken. Hetzelfde geldt voor zakelijke clouddiensten.
We hebben niet iedere maand nóg meer functies nodig. We hebben vooral behoefte aan diensten waarop we kunnen vertrouwen. Een prachtig dashboard met tientallen nieuwe mogelijkheden is weinig waard wanneer medewerkers ondertussen hun e-mail niet kunnen openen.
Misschien moeten we innovatie eens wat minder afmeten aan het aantal toegevoegde functies en wat meer aan de kwaliteit van de bestaande dienstverlening.
De prijs van een storing is veel hoger dan een maandabonnement
Microsoft 365 is voor veel organisaties inmiddels een aanzienlijke terugkerende kostenpost. Er worden licenties betaald voor gebruikers, aanvullende beveiliging, beheerfunctionaliteiten en steeds vaker ook AI-toepassingen. Daar staat natuurlijk een uitgebreide dienstverlening tegenover.
Maar wat gebeurt er wanneer die dienstverlening langdurig niet beschikbaar is? De werkelijke schade bestaat niet alleen uit de tijd dat een applicatie onbereikbaar is. Het gaat ook om medewerkers die hun werk niet kunnen doen. Klanten die geen antwoord krijgen. Vergaderingen die worden uitgesteld. Bedrijfsprocessen die vertraging oplopen. En ICT-afdelingen die uren besteden aan communicatie en incidentafhandeling, terwijl de oorzaak volledig buiten hun invloed ligt.
Microsoft heeft inmiddels laten weten dat getroffen klanten een servicevergoeding kunnen aanvragen. Maar zo'n vergoeding is volgens de contractuele afspraken meestal beperkt. Maar daarmee krijg je de verloren productiviteit niet terug.
8 uur en 46 minuten onbeschikbaarheid.
En dat percentage zegt op zichzelf weinig over de gevolgen wanneer meerdere bedrijfskritische diensten tegelijkertijd uitvallen. De werkelijke impact van een storing wordt niet alleen bepaald door de duur, maar ook door het aantal getroffen gebruikers, processen en onderlinge afhankelijkheden.
Daarom zou de discussie wat mij betreft niet uitsluitend moeten gaan over Wat is een SLA?Een Service Level Agreement is de afspraak tussen leverancier en klant over de kwaliteit van een dienst, zoals een beschikbaarheid van 99,9 procent. Haalt de leverancier dat niet, dan volgt meestal een kleine vergoeding, vaak een korting op de volgende factuur. en beschikbaarheidspercentages. We moeten het veel vaker hebben over daadwerkelijke bedrijfscontinuïteit.
Mogen we van bedrijven die wereldwijd miljarden verdienen aan bedrijfskritische dienstverlening niet gewoon méér verwachten? Meer transparantie over storingen. Betere communicatie. Aantoonbaar betere herstelprocedures. Meer aandacht voor structurele kwaliteit en beschikbaarheid. En vooral: verantwoordelijkheid nemen voor de enorme afhankelijkheid die hun eigen succes heeft gecreëerd.
Merkte de beurs het?
Een storing van deze omvang gaat ook aan beleggers niet ongemerkt voorbij. Vrijdagochtend daalde het aandeel Microsoft voorbeurs met zo'n 2 procent. Hieronder kun je de koers van het aandeel zelf volgen en zien hoe het zich na de storing ontwikkelt.
Grafiek: TradingView, live koers van NASDAQ:MSFT. Kies zelf de periode (1 dag, 1 week, 1 maand). Bron voorbeurskoers: Quartz.
Wat de grafiek vooral laat zien: zelfs een wereldwijde storing van deze omvang levert hooguit een kleine en vaak tijdelijke deuk op. Ook dat zegt iets over afhankelijkheid. Beleggers weten dat de meeste klanten niet zomaar kunnen vertrekken.
Het antwoord is niet om Microsoft morgen buiten te zetten
Voordat iemand denkt dat dit een pleidooi is om Microsoft 365 direct de deur uit te doen: absoluut niet. Microsoft levert bijzonder krachtige technologie. De integratie tussen producten, beveiligingsmogelijkheden en beheertools is voor veel organisaties van grote waarde.
Maar we moeten wel stoppen met de gedachte dat volledige afhankelijkheid van één platform vanzelfsprekend en zonder risico is. Organisaties zouden veel vaker moeten nadenken over een aantal fundamentele vragen:
- Wat gebeurt er wanneer onze belangrijkste cloudleverancier een volledige werkdag niet beschikbaar is?
- Hoe communiceren medewerkers en klanten wanneer Teams en Outlook tegelijkertijd problemen hebben?
- Kunnen medewerkers nog bij bedrijfskritische applicaties wanneer Entra ID niet beschikbaar is?
- Kunnen we onze belangrijkste gegevens onafhankelijk van de leverancier veiligstellen en terughalen?
- Hebben we voor bedrijfskritische processen werkbare alternatieven?
- Hoe eenvoudig kunnen we gegevens en diensten daadwerkelijk verplaatsen naar een andere leverancier?
- En testen we onze noodscenario's ook echt, of bestaat het continuïteitsplan alleen op papier?
Niet iedere organisatie hoeft meerdere complete kantooromgevingen naast elkaar te gebruiken. Dat zou vaak onnodig duur en complex zijn. Maar een onafhankelijk communicatieplatform, goed ingerichte back-ups, open bestandsformaten en een realistisch continuïteitsplan zijn bepaald geen overbodige luxe meer.
Wanneer komt de wake-upcall voor Big Tech?
Vrijdag 13 november 2026 zou wat mij betreft een wake-upcall moeten zijn. Niet alleen voor Microsoft, maar voor de hele technologiesector.
We zijn in een tijdperk terechtgekomen waarin softwarebedrijven een steeds grotere invloed hebben op de continuïteit van onze economie en samenleving. Dat brengt verantwoordelijkheden met zich mee.
Natuurlijk mag ieder technologiebedrijf investeren in nieuwe ontwikkelingen. Natuurlijk moeten bedrijven winst kunnen maken. En natuurlijk zullen storingen nooit volledig verdwijnen.
Maar wanneer de dienstverlening zo belangrijk is geworden dat bedrijven, scholen, zorginstellingen en overheden er dagelijks van afhankelijk zijn, mag de lat wat mij betreft aanzienlijk hoger liggen. Dan moet niet alleen de nieuwste technologie centraal staan, maar juist ook de kwaliteit van wat er al is.
AI mag geen excuus worden om menselijke deskundigheid te onderschatten. Groei mag geen excuus worden om stabiliteit te verwaarlozen. En marktdominantie mag nooit betekenen dat klanten maar moeten accepteren dat ze nauwelijks een alternatief hebben.
Microsoft hoeft niet te beloven dat er nooit meer storingen zijn. Dat is onmogelijk. Maar het bedrijf zou wel veel duidelijker moeten kunnen uitleggen waarom een storing in één onderdeel gevolgen heeft voor andere diensten, en welke concrete maatregelen worden genomen om die afhankelijkheden te verminderen.
Want High Availability prediken aan je klanten is één ding. Het aantoonbaar waarmaken binnen je eigen cloudplatform is minstens zo belangrijk.
Het vertrouwen van gebruikers is uiteindelijk de belangrijkste basis onder ieder technologiebedrijf. Dat vertrouwen bouw je niet alleen op met nieuwe producten en indrukwekkende presentaties. Dat verdien je vooral door iedere dag opnieuw te leveren wat je hebt beloofd.
Misschien gooien de techgiganten langzaam hun eigen glazen in
De ironie is dat Microsoft met zijn enorme succes tegelijkertijd een van de grootste kwetsbaarheden van de moderne digitale werkplek zichtbaar heeft gemaakt.
We hebben jarenlang gestreefd naar standaardisatie, integratie en gebruiksgemak. Dat heeft ons veel gebracht. Maar ergens onderweg is standaardisatie voor veel organisaties veranderd in afhankelijkheid. En afhankelijkheid daardoor in kwetsbaarheid.
We hebben systemen gebouwd die prachtig met elkaar samenwerken, maar die door hun onderlinge verwevenheid soms ook gezamenlijk problemen ondervinden. We adviseren redundantie en foutisolatie, maar vertrouwen vervolgens een groot deel van onze dagelijkse bedrijfsvoering toe aan één ecosysteem. En we investeren miljarden in kunstmatige intelligentie, terwijl gebruikers nog altijd geconfronteerd worden met storingen in de basisdiensten waarop zij dagelijks vertrouwen.
Wanneer klanten uiteindelijk het gevoel krijgen dat ze steeds meer betalen, steeds meer nieuwe functies opgedrongen krijgen en tegelijkertijd onvoldoende op de bestaande dienstverlening kunnen vertrouwen, begint het fundament onder die relatie langzaam te schuiven.
Misschien ligt daarin wel de grootste bedreiging voor Big Tech. Niet de concurrent die morgen met een revolutionaire nieuwe toepassing komt. Maar het verlies van vertrouwen bij de klanten die vandaag al afhankelijk zijn.
Vrijdag de 13e heeft ons daarom misschien wel de belangrijkste IT-les van dit jaar gegeven:
De beste technologie is niet de technologie met de meeste functies, de slimste AI of het grootste marktaandeel. Het is de technologie die betrouwbaar blijft wanneer je haar het hardst nodig hebt.
En precies daar mogen we van Microsoft en alle andere grote technologiebedrijven veel meer verwachten. Want uiteindelijk willen we gewoon kunnen werken.
Ook op vrijdag de 13e.
In het nieuws
Wat schreven de nieuwssites over de storing? Hieronder de artikelen die Geutjes.com Nieuws rond 12 en 13 november verzamelde.
Artikelen worden geladen…
Bekijk al het nieuws van vrijdag 13 november op Geutjes.com Nieuws